Superman is bi: maak je niet zo druk

[ad_1]

Een paar maanden geleden schreef ik hier over de coming out van Robin. De side-kick van Batman (Tim Drake) bleek bi te zijn. En daar was niet iedereen blij mee. Afgelopen week verwelkomde DC Comics de huidige Superman (zoon van) tot de LBGTQIA-familie. Er waren veel positieve en natuurlijk ook boze reacties. Ik vind dat raar.

Superman is een van de meest herkenbare superhelden ooit. In de meer dan 80 jaar na zijn eerste comic nam de Man van Staal het op tegen legio superschurken, bokste tegen niemand minder dan Muhammad Ali, wist de wereld ontelbare keren te redden, ging dood, stond op uit de dood en bleef constant het toonbeeld van alles wat goed en rechtvaardig was. Superman is echter zo sterk en rechtvaardig dat de held vaak omschreven wordt als een beetje saai. Door de jaren heen deed DC Comics er alles aan om hem toch zo interessant mogelijk te maken. Onlangs introduceerde het bedrijf bijvoorbeeld een nieuwe hoofdserie Superman: Son of Kal-El. Hierin speelt niet de bekende Clark Kent de hoofdrol, maar zijn zoon, Jon Kent. In het vijfde deel van de reeks, dat op 9 november in je plaatselijke comicwinkel ligt, blijkt dat hij verliefd is geworden op de mannelijke journalist Jay Nakamura. DC maakte dit bekend op Coming Out Day en het nieuws werd wereldwijd groot opgepakt.

Niet alle fans van de Superman-comics waren blij en online zijn er verschillende reacties te vinden over waarom dit een publiciteitsstunt zou zijn en waarom Superman niet bi zou kunnen zijn. Iets dat aangewakkerd werd door Amerikaanse talkshows als Fox & Friends. Dit gebeurde overigens niet altijd op de meest fijnzinnige manier. Ik begrijp daar dus helemaal niets van. Ten eerste het is toch tof dat de comicwereld er steeds meer uit gaat zien als de echte wereld waarin lezers leven? Dus met meer kleur, meer rassen, meer religies en meer genders. Ten tweede, we hebben het hier over een fictief personage. Voor diegene die nog twijfelden: Superman bestaat niet echt. Dus waarom zou je er zo boos over worden?

Een een ouder, moderner en slimmer publiek

Tijdens de discussie in de VS wordt vaak de argumentatie gebruikt dat kinderen ‘beschermd moeten worden’ en in strips niet geconfronteerd hoeven te worden met zaken als biseksualiteit. Een argument dat nergens op slaat want Superman-comics richten zich al jaren niet meer op kinderen. De serie Superman: Son of Kal-El is daarnaast bedoeld voor een ouder, moderner en bovendien slimmer publiek. In vier nummers bracht schrijver Tom Taylor bijvoorbeeld echte wereld uitdagingen als vluchtelingen in een superheldenverhaal. In een relatief kort tijdsbestek wist Taylor het klassieke karakter moderner, leuker, spannender en socialer te maken. Een Superman die perfect in deze tijd past. En dat hij bi is? Wat maakt het uit?

Ik begrijp dat dit wellicht kort door de bocht is want een hele hoop mensen hebben hier een mening over. Zo ook Lois & Clark: The New Adventures of Superman-vertolker Dean Cain. Hij wist zijn publiciteitsmomentje te pakken door te roepen dat het bi maken van Superman niet gedurfd of heldhaftig is maar dat hiermee DC inspeelt op een trend om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Volgens hem kon Jon Kent zich beter bezighouden met de echt slechte dingen in de wereld als de taliban, corruptie en bemoeienis van regeringen in het leven van de gewone man. Je kan haast wel raden op welke politicus mijnheer Cain heeft gestemd.

Waarom zou je boos worden over een fictief karakter?

Maar de verontwaardiging was er niet enkel in Amerika. Ook Nederlandse Twitteraars gingen los op het nieuws. Dit gebeurde met kreten als ‘weer een klassieker naar de kloten’ en ‘de enige reden dat ze dit soort kots in omloop proberen te brengen is om onze cultuur af te breken.’ Iedereen mag een mening hebben, maar dit gaat natuurlijk helemaal nergens over. Er zijn zoveel dingen waar je boos over kan worden en dan losgaan op een fictief karakter. Ik vind dat opmerkelijk.

Wat deze mini Twitter-storm gelukkig vooral liet zien is dat een heel groot gedeelte van de reacties positief waren. Iets dat beaamd werd door Tom Taylor. De schrijver liet online weten trots te zijn op de positieve reacties. “Mensen van over de hele wereld nemen contact met mij op om te zeggen dat het nieuws voor een emotionele reactie zorgde.” Wie verdere interviews leest met de Australische schrijver begrijpt dat een bi-superman geen snelle publiciteitsstunt is, maar een goed uitgedachte stap om Superman in dit tijdperk te slepen. “Toen mij werd gevraagd of ik een nieuwe Superman comic wilde schrijven, begreep ik dat het vervangen van Clark Kent door een andere hetero blanke redder een gemiste kans zou zijn. Iedereen heeft helden nodig en iedereen verdient het om zichzelf in hun helden te herkennen.”

Superman: Son of Kal-El heeft hierdoor een flinke publiciteit boost gehad, dat staat vast. Het is ook erg waarschijnlijk dat het nummer dat volgende maand verschijnt goed verkocht gaat worden en nieuwe mensen naar de wondere wereld van comics trekt. Dat is op alle fronten goed nieuws. Een ding is echter nog belangrijker. Son of Kal-El was vanaf het eerste moment een steengoede strip en daar gaat het uit de kast komen van Jon Kent niets aan veranderen. Sterker, het zorgt voor nieuwe insteken en nog betere verhalen.



[ad_2]

[ad_1] Een paar maanden geleden schreef ik hier over de coming out van Robin. De side-kick van Batman (Tim Drake) bleek bi te zijn. En daar was niet iedereen blij mee. Afgelopen week verwelkomde DC Comics de huidige Superman (zoon van) tot de LBGTQIA-familie. Er waren veel positieve en natuurlijk ook boze reacties. Ik vind…

[ad_1] Een paar maanden geleden schreef ik hier over de coming out van Robin. De side-kick van Batman (Tim Drake) bleek bi te zijn. En daar was niet iedereen blij mee. Afgelopen week verwelkomde DC Comics de huidige Superman (zoon van) tot de LBGTQIA-familie. Er waren veel positieve en natuurlijk ook boze reacties. Ik vind…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *