Review Far Cry 6: niet briljant wel vermakelijk

[ad_1]

Dit is een moeilijke review om te schrijven. Aan de ene kant ben ik sinds de lancering een groot fan van de franchise Far Cry, anderzijds is deel zes zwaar onderhevig aan metaalmoeheid. Tegelijkertijd leunt de actie in deze game vaker wel dan niet op standje episch. Al waren een beetje diepgang en vernieuwing zeer wenselijk geweest.

Het unieke haakje van iedere Far Cry-game is de bad guy. Door de jaren heen hebben we kunnen genieten van de psychotische trekjes van iconische figuren als Joseph Seed, Pagin Min, Vaas Montenegro, Hoyt Volker en Dr. Krieger. Vijf mannen die onder het kopje gestoord, geestesziek en grootheidswaanzin vallen. Voor deeltje zes bedacht Ubisoft El Presidente Antón Castillo. Gespeeld door acteur Giancarlo Esposito. Maar daarover later meer.

Sluit je aan bij de revolutie tegen het facistische regime

Far Cry 6 speelt zich af op het fictionele eiland Yara, dat verdacht veel op Cuba lijkt. Deze plek wordt met harde hand geregeerd door Castillo die tussen zijn tiranpraktijken door ook druk bezig is om zijn zoon Diego klaar te stomen voor komend leiderschap. Ondertussen is het volk van Yara de dupe en moet leven met armoede, doodsdreiging en terreur. Niet zo vreemd dat niet iedereen dit pikt.

Spelers stappen in de schoenen van oud-soldaat Dani Rojas (aan het begin van de game kies je voor een mannelijke of vrouwelijke versie) die zich aansluit bij de revolutie om het fascistische regiem te verslaan en dat gaat gepaard met veel kogels, explosies, missies, side missies en… heel veel heen en weer gereis.

Er is in de open wereld van Far Cry veel te ontdekken en de ontwikkelaar heeft de landkaart naast opdrachten ook vol gestopt met allerlei andere activiteiten. Sommige daarvan zijn zeker leuk en voegen iets toe aan de gameplay beleving. Andere zijn compleet random en totaal onnodig voor de Far Cry 6 ervaring. Daarnaast moeten gamers in de eerste uren van de game een engelengeduld hebben om van punt A naar punt B te reizen om vervolgens weer terug te moeten keren naar punt A.

LEES OOK: Far Cry VR: Dive Into Insanity binnenkort speelbaar in de Benelux

Spelers rennen, scheuren en vliegen van hot naar her om de vlam van de revolutie verder te ontsteken. Dat gebeurt door middel van verschillende opdrachten als wegblokkades veroveren, luchtafweer laten ontploffen en militaire basissen op de knieën krijgen. Op dat soort momenten excelleert Far Cry 6. De gevechten voelen groots en meeslepend aan. De digitale kogels vliegen de speler om de oren en overwinning is geen garantie. Datzelfde geldt voor de missies om El Presidente te onttronen. Hard, snel, groots en spectaculair. Op dat gebied doet deel zes niets onder vergeleken met de voorafgaande games.

De crux waarom Far Cry 6 niet weet te verbazen of te vervoeren zit hem in het feit dat er bijna geen vernieuwing in de gameplay aanwezig is. Je kan op een nieuwe manier exotisch wapentuig in elkaar knutselen en er zijn wat minigames, maar dit is in de basis dezelfde ervaring als Far Cry 5. Meer van hetzelfde dus. Voor de echte fan is dat geen probleem, maar een beetje meer vernieuwing was wenselijk geweest.

Er is genoeg te ontdekken in de wereld van Yara

Daarnaast is de game grafisch niet heek bijzonder. Zeker voor een tijd waar zowel PlayStation5 en Xbox Series X opscheppen over de kracht van de consoles. De wereld zelf ziet er fantastisch uit, al zijn effecten als golven, hoogte en diepte perceptie bij vlagen zeer slecht. De grootste irritatie is dat de figuren eruitzien als paspoppen zonder enige vorm van emotie. Ook heeft Ubisoft bepaalde figuren in de digitale recyclemachine gegooid. Vijanden en medestrijders zien er namelijk vaak hetzelfde uit.

Ook de steden in Yara lijken soms wel spooksteden te zijn. Het feit dat er weinig mensen rondlopen en hun dagelijkse ding doen zorgt ervoor dat alles een stuk minder realistisch wordt.

Ondanks dat is de gameplay solide en toevoegingen als Supremo, een rugzak die onder andere rakketten kan schieten of met een EMP alle elektronische apparaten in de buurt kan uitschakelen, maken de gevechten enkel nog meer over de top en spannend. Ook de verschillende sidekicks verdienen hulde. Het gaat hier om dieren als een krokodil, panter, haan of een lief hondje. Deze beesten kunnen allemaal helpen om vijanden te verslaan. Zo kan je de croc bijvoorbeeld op nietsvermoedende bad guys afsturen om ‘een hapje te nemen’. Dit zorgt voor hilarische momenten.

Ook de vele achtergrondgrapjes zijn kostelijk. Zo zagen we in een museum wel een heel special tijdschrift liggen: Coco For Cacoa met op de cover niemand minder dan Pagan Min. Er is dan ook zonder meer genoeg te ontdekken in de wereld van Yara.

En dan het verhaal. Dit is van het niveautje bierviltje. Zo blijkt halverwege de game dat Yara een exclusieve producent is van een medicijn tegen kanker. Iets dat ze niet aan Amerika willen verkopen. Dat alles kwam redelijk zijdelings voorbij en hoewel het iets met de pay off van de game te maken heeft, komt dit voor de rest niet echt naar voren.

Een Far Cry 6 review is niet compleet zonder dieper in te gaan op El Presidente Antón Castillo. Petje af voor Ubisoft dat ze het voor elkaar kregen om deze rol te laten vertolken door een bekende acteur en hem te gebruiken in de marketing. In de game blijkt echter dat de dictator zich niet begrepen voelt en sadistische trekjes heeft. Compleet psycho gaan zoals we dat zagen bij Joseph Seed, Pagin Min of Vaas Montenegro blijft echter uit. Ondanks dat Giancarlo Esposito een mooie rol neerzet ontbreekt in het karakter van Castillo de diepgang of meedogenloosheid van zijn voorgangers.

Far Cry 6 is een toffe game, maar ik had een fantastische game verwacht. Een game die mijn Xbox Series X zou doen vlammen. Een game waar mijn mond van open zou vallen en mij mee zou voeren in een nieuw meeslepend en groots verhaal. Dat gebeurde dus niet. Toch staat er inmiddels meer dan 36 uur speeltijd op de teller. Is de main story uitgespeeld, heb ik co-op missies gedaan en ben ik nu lekker aan het rondvliegen.

Slecht is Far Cry 6 dus zeker niet. Zoals ik al begon, dit is een moeilijke game om te reviewen. Laten we hopen dat Ubisoft voor deel zeven goed kijkt naar hoe zij Assassin’s Creed nieuw leven in hebben geblazen met Valhalla. En dat ook voor Far Cry 7 doen. Dat en een andere engine, want dat zou ook helpen.

LEES OOK: Ontdek meer over de Vikingen met Discovery Tour in Assassin’s Creed: Valhalla

[ad_2]

[ad_1] Dit is een moeilijke review om te schrijven. Aan de ene kant ben ik sinds de lancering een groot fan van de franchise Far Cry, anderzijds is deel zes zwaar onderhevig aan metaalmoeheid. Tegelijkertijd leunt de actie in deze game vaker wel dan niet op standje episch. Al waren een beetje diepgang en vernieuwing…

[ad_1] Dit is een moeilijke review om te schrijven. Aan de ene kant ben ik sinds de lancering een groot fan van de franchise Far Cry, anderzijds is deel zes zwaar onderhevig aan metaalmoeheid. Tegelijkertijd leunt de actie in deze game vaker wel dan niet op standje episch. Al waren een beetje diepgang en vernieuwing…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *